Profil de i-KATCH•• i- KatcH ® ••PhotosBlogListesPlus Outils Aide

i-KATCH lll

Occupation
Centres d'intérêt 
น่ารัก 55555

•• i- KatcH ® ••

สินกำ - - ทำมะสาดดดด ...!!
Photo 1 sur 11
30 octobre

เ สี ย ใ จ จั ง

ไม่ได้เข้ามาใช้ my space เลย  ตั้งแต่มี ้hi5
แต่วันนี้  ไม่รู้สิ  อยากหาที่ระบายซักที่
และมันก้อต้องไม่ใช่ hi5  ที่ใครๆก้อเข้าไปคอยดูเรา
 
 
ตอนนี้กำลังเศร้าจับใจเลย   ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
มีคนที่อยุข้างๆ  แต่ก้อเหมือนไม่มี
ไม่รู้ว่า  เราไม่เข้าใจเค้า  หรือ  เป้นเค้าที่ไม่เข้าใจเรากันแน่...
 
 
อีกใจนึงก้อคิด  ว่าถอยห่างมาซักก้าวสองก้าว  มันจะช่วยให้ดีขึ้นมั๊ย
นี่ผ่านเวลามาแค่วันนึงที่หยุดติดต่อเค้า  มันไม่ได้ดีขึ้นเลย 
มันจะช่วยเราได้จริงหรือ.......
แล้วเค้าล่ะ  ก้อไม่รู้เหมือนกัน  เดาไม่ได้เลยว่าตอนนี้เค้าคิดอะไรอยู่.....
 
......
27 octobre

..

น้องเพลงมาแย้วววว !!!
 
30 septembre

3 เดือนครบแล้วสินะ

วันนี้  วันที่ 30 กันยายน 2549
 
เฮ้อ...เราทำงานกับโต๊ะกลมฯมาครบ 3 เดือนแล้ว 
- กรกฎา
- สิงหา
- กันยา
 
อนาคตต่อไปจะเป็นยังไงน๊า...?  พี่เค้าจะให้เราอยุต่อ  หรือ  จะไล่ออกก้อไม่รุ
 
ที่ผ่านๆมา  ถึง "ประสานงาน" จะไม่ใช่งานที่เราใฝ่ฝันหามาโดยตลอด  แต่ก้อดีใจที่ได้
เริ่มจากจุดๆนี้  จุดเล็กๆที่แบกรับความกดดัน  ความรับผิดชอบทุกๆอย่างรอบตัวเอาไว้
ไม่รุสิ  ถึงมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ทำแล้วมีความสุขเรย  แต่มันเป็นสิ่งที่คอยยับยั้งความใจร้อน
ความขี้โมโห  ความกระด้างของเราได้ในหลายๆครั้ง  จากพูดจาห้วน  กลายเป็นต้องพูด
เพราะ  ปากหวานกับผู้คน  จากเป็นคนหงุดหงิดง่าย  กลายเป็นต้องคอยฝืนอารมณ์แย่ๆเหล่า
นั้นเสมอ  เพื่อมันจะได้ไม่หลุดออกมาทำให้งานเสีย...  ถึงแม้จะยังไม่สามารถทำหน้าที่นี้
ได้ดี 100 %  แต่ก้ออยากให้พวกเค้าได้รุนะ  ว่าเราได้พยายามมาตลอด...
และตอนนี้...เราก้อยังพยายามอยู่
 
 
9 septembre

ไปซอยผมมา

เมื่อวาน  หลังจากนั่งออฟฟิศนานไปหน่อย  เริ่มไม่มีไรจะทำ  ก้อคิดไรบางอย่างในหัวขึ้นได้
"ไปซอยผมเล่นดีก่า.."  หุหุ
 
หลังจากนั้น  แคทก้อตะลุย BTS จากสะพานควายมุ่งหน้าไปยัง SIAM SQUARE คนเดว
เพื่อจะได้ไปทำไรหนุกๆระหว่างรอพี่ๆเขียนบทเสร็จ อิอิ
 
เฮ้อ...เลือกร้านอยุนานว่าจะเอา เรืองฤทธิ์  หรือ  บูดู ดี  ในที่สุดก้อมาตกลงปลงใจที่ บูดู ละกัน
คิดดูดิ แวะไปถามราคาเรืองฤทธิ์มา ดัดผม 2500  โอ้วมายกอดดด  แพงจัดว่ะ
ผมอิชั้นก้อมีอยุน้อยนิด  สั้นก้อสั้น  ยังเจือกจะคิดแพงอีก....เรย  มาลงเอยที่ร้านเดิมละกัน
 
1300  หมดไป  เหมือนจะสบายใจ  แต่ก้อไม่...55555  มองหน้าตัวเองยังไงก้อตลกอยุดีอ่ะ
แต่ก้อช่างเหอะ  ดัดแล้วหัวค่อยดูหนา  มี volume กะชาวบ้านเค้าหน่อย
เสร็จปุ๊บก้อต้องบึ่งกลับออฟฟิศปั๊บ  โอ่ว ไม่นะ 3 ทุ่มแล้ว  กรุจะไปทันพิซซ่าไม๊เนี่ยยยย ?
 
4 ทุ่มก่าๆ  แคท  พี่เบิด  พี่โจ้  และก้อพี่แปลน  ก้อตะลุยนั่งรถจะแตกไม่แตกแหล่ของพี่โจ้ไปยังข้าวสาร
ตามรถพี่อั้นกะนุชชี่  ที่เค้าหนีเราไปร้านก่อนแล้ว  
ก่าจะถึงร้านพิซซ่าที่รอคอยไว้ก้อเหนื่อยโคดๆเรย  เฮ้อ....ไกลชิบหายยย
แต่แอบเสียใจนิดๆอ่ะ  ที่มันไม่เหมือนกะที่รอคอยเอาไว้..(เอ..หรือเราหวังไว้สูงเองวะเนี่ย)
 
แต่แล้วก้อถึงทีเด็ดของวันนี้ที่เราไม่ได้วางเอาไว้ตามแผน  อิอิ
"โต๊ะพูล"  เย่ๆๆๆ   วันนี้จบการตระเวนกินเที่ยวที่ร้าน Buddy ชั้นบนของ Brick Bar
แคทไม่ได้กินหรอก  เพราะมันดึกแล้ว...แต่แคทได้เล่นพูลค่าเพื่อน  เย่ๆๆๆๆ   หนุกๆๆๆ
แต่ก้อปล่อยหน้าแตกไว้เต็มโต๊ะเรย...5555  ก้อเล่นไม่ค่อยเป็นนี่นา  ไว้ไปฝึกมาก่อน  เด๋วจะไปอีก  อิอิ
หนุกๆๆๆ   ชอบๆๆๆ  แล้วเจอกันน๊า..Buddy
 
19 août

โหล.....ฮาว อา ยู ??

หวาดดีค่า...
 
แหะๆ  เราหายไปนานเรยอ่ะ  ไม่มีเวลาจิงๆ
 
แต่คราวนี้เรากลับมาพร้อมรูปงานวันรับปริญญาของเราน๊า
 
เฮ้อ....หายเหนื่อยแล้ววว  กับการเรียนมาตลอดชีวิต  ตั้งแต่เด็กยันโต
 
แต่ก้อใช่ว่าต่อไปจะไม่เรียนนะ  เพราะการทำงาน  ก้อเป็นการเรียนรู้ที่กำลัง
 
จะก้าวเข้ามาต่อไปในชีวิตเราเหมือนกัน 
 
อืมมม   ไม่รุจะเล่าอะไรเฮะ  หายไปนาน  เรยเขียนไม่คล่องเรย  แหะๆ
 
เอาเป็นว่า  ไปดูรูปกันพลางๆ  ให้หายคิดถึงเราก่อนเน๊าะ อิอิอิ
 
 
 
26 mai

หายไปนานเรย ฮิฮิ

เมื่อวานเค้าไปเช่าชุดครุยมาแล้วล่ะ   พี่เค้าให้ยืนลองใส่ดูหน้ากระจกน๊าน..นาน   เขิลตัวเองเรย...
 
แบบ...รุสึกตื่นเต้นๆ บอกไม่ถูก  นี่แค่ลองใส่ดูนะ  ยังเป็นอาการหยั่งงี๊เรย  สงสัยก่อนวันจิง  เค้าคงไม่ต้องได้หลับ
 
ได้นอนแน่ๆ    5555    อ้อ...เพื่อนๆ  ไปเช่าร้านเทพฯนะ   ไม่ได้โปรโมตร้านให้เค้า  แต่มันเป็นร้านที่แถบสีของ
 
ชาวคณะเราถูกต้องที่สุดง่ะ   อีมุ  ที่ไปเป็นเพื่อนกะเราเมื่อวานมันเรยซื้อแถบสีร้านนี้แทนเรย  เพราะมันกะนุชชี่ไป
 
เช่ากันก่อน   แต่ดันคนละร้าน  หุหุ   จิงๆแล้วเมื่อวาน วันที่ 25  ก้อเป็นวันแรกพบที่ธรรมศาสตร์ด้วยพอดีเรย 
 
ไม่ได้ตั้งใจจะไปมหาลัยในวันนี้หรอก  แต่ดันนัดพี่อั๊กส่งใบสมัครหนังวันนี้พอดี  ก้อเรยเพิ่งรุนี่แหล่ะ  ว่าตรงกะ
 
วันแรกพบ   เค้ากะมุ  หลังจากเช่าครุยเสร็จเรยแวะไปซุ้มสินกำซะหน่อยก่อนไปหาพี่อั๊กที่โรงอาหาร   เห็นน้องๆ
 
บอกกันว่า  เด็กปี 1 ปีนี้แรงงงงง.....  แหม่...น่าจับตาซะแร้วเรา 
 
 
พอเสร็จจากธรรมศาสตร์แร้ว   เราก้อไปกันต่อที่พารากอน  อิอิ   โดยมีปุ่นกะมุโดยสารรถเตี้ยไปด้วย   เฮ้อ....อ่ะนะ
 
ในที่สุดก้อได้ดู davinci code กะเค้าซะที   หลังจากรอคอยมาซะนาน  จน x-men เข้าโรงมาไล่ทันแล้ววว
 
ชอบอ่ะ...ดูเป็นหนังมีระดับต้องใช้สมองคิดติดตามจิงๆ  ช๊อบ..ชอบ  ชอบๆๆๆๆๆ    คนคิดนี่โคดเก่งเรย   หนังก้อนานนะ
 
น่าจะเกือบๆ 3 ชม.  แต่ไม่เบื่ออ่ะ  ดูตอนเกือบ 6 โมงเย็น   หนังจบออกมาก้อราวๆ 2 ทุ่มครึ่งก่าๆได้มั้ง   จากนั้นก้อกะ
 
จะกลับบ้านแล้วล่ะ  แต่โทรหาเพื่อนๆซักหน่อย  เพราะอีปุ่นมันนัดรวมมากินกันที่นี่  ปรากฏว่ามันจะกินไหนรุไม๊คะ ?
 
มันจะมากิน vanilla กัน  โอ่ว์....เค้าอ่ะอยากกินสุดๆเรย  แต่ดันไม่มีตังค์ซักกะบาท  เซ็ง  ถึงสุดท้ายเพื่อนๆจะมาลงเอย
 
ที่ le notre ร้านข้างๆแทนก้อเหอะ  เค้าก้อจำใจต้องนั่งหงอย  กลืนน้ำลายตัวเองอยุดี  กำจิง..จิ๊ง  ทำไมต้องนัดมากิน
 
ร้านแนวนี้ในวันนี้ด้วยยยยย.....    เสียดายอ่ะ  อดกินเค้กเรย   ยิ่งอยากกินอยุ   T-T  แต่จะว่าไป  ตัวเองก้อกะลังไดเอท
 
อยุดีอ่ะ  ยังไงก้ออด   กรำ T-T  อยากร้องไห้........

 
 
 
อ้อ....เรื่อง AF3  ไม่ต้องบอกก้อคงจะรุกันแล้ว  ว่าเค้าไม่ติด 555555   ขำตัวเอง   ทำไปด้ายยย.....
 
แต่เอาเห๊อะ.....ช่างมัน    ปีหน้าก้อได้ฟร๊ะ   (งี๊..เค้าเรียกว่าไม่เข็ด)   555555 
 
อีกอย่าง!  เพิ่งนึกได้ วันที่ 27 พ.ค. นี้  เวลา 5 โมงเย็น  งานพระราชทานเพลิงศพคุณพ่อของครูหนิงนะเพื่อนๆ 
 
ที่วัดพระศรีมหาธาตุ  ตรงบางเขน  ใครมาอ่านเร็ว  ถ้าว่างก้อไปละกัน...เค้าเองก้อจะไป  สงสารครูหนิงจัง  T-T"
 
 
วันนี้แอบเขียนซะยาวเฮ๊ะ.....ก้อ  อยากอ่านก้ออ่านเน๊าะ  ไม่อ่าน  เราก้อไม่ว่ากัน  อิอิ
 
4 mai

ทำยังไงต่อไปดี....T-T

 
 
 
..จำได้ไหมที่เคยฝันกัน ถึงวันของเรา.. เธอลืมรึเปล่า กลัวรึเปล่า บนทาง ที่ไป..
หากเธอคิดจะทำฝันเรา เป็นจริงเหมือนใจ..เธอเพืยงแค่บอก จะไปเมื่อไหร่ เราไปด้วยกัน..

เราอาจเจอกับขวากหนาม บนเส้นทางท้าทาย.. อาจวุ่นวายสับสนซะจนไม่มีเรี่ยวแรฝ่าฟัน..
แต่ยังไงก็ตาม ขอเธอไม่ปล่อยมือไปแล้วกัน.. อย่ายอมแพ้ต่อความฝันแม้หนทางจไกล...

.. สิ่งที่ฝัน คง เป็นจริงขึ้นมา.. ไกลสุดตาแค่ไหน เพียงเธอไม่หวั่น..
..จับมือกันเอาไว้.. ก้าวไปด้วยกัน..
.. บนความว่างเปล่า ที่เราก้าวผ่าน มันคงไม่ไกล.....

กับสิ่งที่ใฝ่ที่ฝัน อย่ากลัวอย่าท้ออย่าหวั่น มีเธอมีฉันที่เคียงข้างเดินกันไป..
..หากแม้เส้นทางจะไกลแสนไกลเท่าไหร่..จะก้าวพร้อมกันไป ไปด้วยหัวใจ ของเรา...

 


 

จะทำยังไงดี...? 

มุ่งหน้าต่อไป  หรือ  หยุดทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

 

 

ระหว่างเดินเข้าไปตามล่าความฝันของตัวเอง  

กับ

  การยืนอยู่ตรงนี้ในชุดครุยข้างพ่อแม่และเพื่อนๆในวันรับปริญญา.....

 

 

เลือกไม่ได้เลย......ช่วยเราด้วย !!

T-T